چون شعرای سیاوش رو دوس دارم برای دل خودم می نویسم

ومخاطب خاصی نداره اینم برای فضولایی مثل سمانه جونم گفتم که

حس فضولیشون گل می کنه ونمی تونن مهارش کنن

***

روی سکوی کنار پنجره همه شب جای منه

چند ورق کاغذ ویک دونه قلم همیشه یار منه

کاغذای خط خطی از کنار در باز پنجره می پرن توی کوچه

سرحال از اینکه آزاد شدن نمی دونن که اسیر دل سنگ باد شدن

دیگه بیداری شب عادتمه

همدم سکوت وتنهایی من تیک تیک ساعتمه تیک، تیک ِساعتمه...